Scholandzka Agencja Prasowa

Trzech zdymisjonowanych ministrów, trzech skompromitowanych w oczach Narodu polityków, pozbawienie przez Króla po jednym tytule arystokratycznym oraz szlacheckim, kompromitacja rządu, dwie deklaracje przerwy w aktywnym działaniu politycznym, w tym jedna dotycząca czasowej dezaktywacji w Scholandii - tak wyglądają “ofiary” konfliktu rządowego, który wywołany został przez ministrów KRS w ramach protestu przeciw braku aktywności premiera. Ale zacznijmy od początku…

Historię, którą postaram się jak najdokładniej przedstawić, należy rozpocząć od momentu kampanii wyborczej przed poprzednimi wyborami parlamentarnymi. Do walki wyborczej, obok rządzącej wówczas Nowej Demokracji (ND) pojawiła się reaktywowana niedawno po czterech miesiącach Scholandzka Partia Demokratyczna (SPD), w której szeregach znaleźli się zarówno członkowie rozwiązujący partię, jak i osoby, które przez pewien czas nie angażowały się w prace partyjne. Składy obu teamów prezentowały się jako bardzo konkurencyjnie. Minimalnie, bo tylko jednym głosem zwyciężyła ND, zgarniająca dwa mandaty (Mordecki, Pakulski) , podobnie jak SPD (Walczak, van Dovski). Trzecią “siłą” parlamentarną został Komitet Marcina Landeckiego. Rozpoczął on współpracę z ND, która zapewniła sobie tym samym większość w parlamencie. SPD przypadła rola opozycji.

Na czele rządu stanął Mat Max - polityk dotychczas drugoplanowy, który po odejściu z partii J. Lisa, M. Pośpiecha i M. Landeckiego został jej szefem. Rząd ogromnych sukcesów nie osiągnął - co prawda zrealizowane zostało kilka projektów, wśród których należy wyróżnić system ubrań, rozpoczęcie projektu tworzenia filmów promocyjnych czy wzmianka o mikronacjach w jednej z realnych gazet, która była zasługą samego premiera (będącego również Ministrem Promocji), to jednak wiele punktów programu ND nie doczekało się do dziś i zapewne nie doczeka w tej kadencji realizacji. Sam premier ostatnimi czasy zaczął częściej odwiedzać szpital realny i co oczywiste - nie było mowy o prowadzeniu rządu. Nikt jednak nie wiedział wtedy, że w rządzie trwa napięta sytuacja.

Zaczęło się od dymisji, którą złożył Kuba Pakulski ze stanowiska MFiG (na tym stanowisku zastąpił Jerzego Mordeckiego, zaś od początku kadencji pełnił także funkcje MSZ); decyzję motywował niemożnością złożenia poprawnego sprawozdania za maj. Max jednak zwlekał z przyjęciem dymisji. Niedługo potem premierowi postawiono ultimatum - albo dymisja całego rządu, albo ministrowie złożą ze swych stanowisk dymisje. Ulegając naciskom swoich ministrów Premier Max podał rząd do dymisji 25 czerwca. Tego samego dnia zostały ogłoszone wybory. Zmienianie rządu na dwa tygodnie bylo więc, logicznie patrząc, bez sensu.

Teraz decyzja o dymisji leżała na biurku Króla Scholandii - JKM Piotra Abogarda Scholandzkiego. Ten jednak postanowił nie odwoływać rządu do momentu zapoznania się ze sprawą. Skontaktował się więc z Premierem Matem Maxem; jak sam przyznał na LDKS: <>. Okazało się, że premierowi grożono wotum nieufności, które i tak złożono, w związku z wycofaniem dymisji przez Premiera po rozmowie z Królem.

Wotum nieufności zostało złożone przez dwóch posłów (Landeckiego i Pakulskiego) 27 czerwca. W tym czasie dymisje złożyli: Marcin Landecki (ze stanowiska wicepremiera oraz MK), Pablo Neruda (MSWiA, vMFiG); nadal aktualna była rezygnacja Kuby Pakulskiego (MFiG, MSZ).

Sprawa wywołała szeroką falę dyskusji na LD. Opinie były różne: najpierw wypytywano o powody dymisji, następnie poinformowano, że ND ma pomysł na rozwiązanie konfliktu. Następna fala komentarzy dotyczyła już samej sytuacji w rządzie: poczynając od tych, zarzucających nieróbstwo premiera i rządu, poprzez tych, którzy wcale nie rozumieli rezygnacji 2 tygodnie przed wyborami, kończąc na samych ministrach, którzy twardo bronili swojej tezy, ze inaczej nie można było.

Przez trójkę polityków została też przedstawiona (choć nie wprost) alternatywa: utworzenie rządu pod kierownictwem Marcina Landeckiego, w niemal identycznym składzie. Ciekawostką jest, że niektórym niedoszły premier zdołał pochwalić się swoim expose (!) napisanym na dwa tygodnie prac rządowych. Choć sami ministrowie później starali się zaprzeczyć temu, to jednak sam zainteresowany podczas dyskusji parlamentarnej potwierdził istnienie tejże alternatywy.

W tym samym czasie w parlamencie trwała debata nad wnioskiem dot. odwołania rządu. Dyskusję prowadził głównie Marcin Landecki, odpierając zarzuty Mateusza Walczaka dotyczące powodów niezrozumiałej decyzji ministrów. Ogólnikowe odpowiedzi nie dały jednak satysfakcji - do dyskusji włączył się nawet poseł ND, popierając argumenty posła opozycji. Niektóre pytania tego ostatniego wciąż nie doczekały się na odpowiedź.

Sprawę rozwiązano w sposób, który wg mnie był jednym z najlepszych w całym konflikcie. Dymisję rządu wycofano, zaś Premier Max dymisje swoich podwładnych przyjął. Wspólnie z Koroną zdecydowano o nowych nominacjach: Premier objął tekę MSZ, do rządu powrócił odwołany niedawno JOK Jerzy Mordecki na urząd Wicepremiera oraz MFiG, JOK Krystian Gmurek objął MSWiA, zaś teka MK trafiła do rządowego debiutanta: Marcina Sadki.

Korona razem z Szefem KRS wydali oświadczenie

A teraz parę słów o “ofiarach”. Po całym zajściu w ramach protestu przeciw stronniczej Koronie Margraf Pakulski oraz Baronet Neruda wystąpili z prośbą o odebranie im tytułów. Dziś, tj. 1 lipca Król przychylił się do prośby i odebrał w/w ich tytuły.

Zapowiedź odejścia z życia politycznego zapewnili Pakulski z Nerudą. Pierwszy z nich już opuścił kraj, zapowiadając swój powrót do aktywności dopiero za ok. 8 miesięcy w związku z realem. Drugi zamierza dalej działać w Scholandii. Ostatni przegrany tego konfliktu - Marcin Landecki nie planuje wystartować w zbliżających się wyborach parlamentarnych.

Na całym zajściu nie stracili tylko ci trzej politycy. Stracił także Mat Max, który w roli premiera się nie sprawdził, a dotychczas był wymieniany jako jeden z polityków, którzy mogliby prowadzić rząd. To zadanie wyraźnie przerosło wielokrotnego ministra promocji Królestwa. Z drugiej strony jednak w pewnym sensie rehabilitację zagwarantowało dobre rozwiązanie opisanego tutaj konfliktu. Niestety, nie wróci to czterech miesięcy, w trakcie których rząd nie wykorzystał swojego potencjału i nie zrealizował wielu punktów swojego programu.

Wreszcie - straciła Nowa Demokracja. Partia, która rządziła w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy zakończyła swoją rolę w niezbyt chlubny sposób. Można się domyślać, że z racji braku kadr, partia wycofa się z aktywnej polityki, bądź nawet rozwiąże.

Na koniec warto podsumować finalne zdanie Króla w sporze, które zawarł w wydanym dziś przez Szefa Kancelarii Koronnej Krystiana Gmurka orędziu

Krótkiego wywiadu o zaistniałej sytuacji udzielił dla SAP premier KRS - WSH Mat Max:

Redaktor: Jak ocenia Pan z dzisiejszej perspektywy konflikt rządowy, który wyniknął kilka dni temu?

Mat Max: Szkoda, że coś takiego się zdarzyło. Sytuacja ta powoduje, że część ludzi zniechęca się do działania w Scholandii.

R:Czy uważa Pan, że mimo tych negatywnych skutków spór ten był potrzebny, aby uniknąć taki rozgrywek wewnątrzrządowych w przyszłości?

MM: Na pewno, jeśli ktokolwiek to konkretnie opisze, byłaby to pewnego rodzaju nauczka dla przyszłych rządów. W przyszłości na pewno również różne rzeczy mogą się zdarzyć, dlatego nie można powiedzieć, że jedna taka sytuacja uratuje nas przed następnymi.

R: Kadencja rządu ND dobiega końca. Jakie ma Pan, jako ciągle szef tej partii oraz rządu, pomysły na zbliżającą się kadencje?

MM: Osobiście, nie mam zamiaru w zbliżającej się kadencji pchać się w politykę. Tym bardziej, że w okresie wyborczym będę nieobecny, więc i tak nie byłbym w stanie prowadzić kampanii wyborczej.

R: Dziękuję

Cóż można rzec na koniec tego długiego artykułu? Na pewno jest to największy spór rządowy od czasów premiera Dudźca. Warto, aby nigdy więcej interes realizacji własnych ambicji i fotel premiera nie przesłaniał politykom całego (v-)świata. Główna przyczyną tego sporu były chore ambicje oraz po prostu brak współpracy i porozumienia. Wieść o tej całej sprawie niesie się teraz po całym v-świecie. Drodzy Panowie byli już Ministrowie - czy warto było grać na upartego, kosztem nawet utracenia w oczach innych v-państw? Nie sądzę.